روزگار نو شدن

در روزگاری که

مردم به جای هیزم

با اجاق موج و فر

                       میرزا قاسمی درست میکنند !

یا به جای شب چراغ و اشتیاق

با موبایل و میل به هم سلام میدهند !

همه چیز، به همه چیز و چیزهای دیگری  

                                                            قابل تبدیل است

روزگار بازیافت ، روزگار نو شدن به قیمت بدل شدن ...

----------

ضایعات نان به گیره لباس

ظروف و دیگ های مس به تفلون و نچسب

چار چرخ مشت ممدلی به توسن و سمند و زانتیا

گرز و نیزه و سپر به بمب های هسته ای

باز یافت چک نویس شعر من به شانه های تخم مرغ 

                                                                                   ...

عشق من به تو ولی

در همین قهقرای سادگی و طرح نو شدن

به چیز ساده ای بدل میشود

به لشکری عدد

به صفر و یک !

                       ...

عقلمان نمیرسد

ورنه گیره لباس و آبکش

بهتر است از تمام نان خشک های سفره ها

به ما چه که قمری چه میخورد ؟!

ما که بانی جوجه گنجشک ها نیستیم

رنگ و فرمان نرم را عوض کنیم

با قراضه ای که پشت شیشه اش نوشته ایم :

                                                                      یادگاریه پدر !
گور بابای خاطرات کودکی ...

عقلمان نمیرسد !

----------

هارد ها و دیسک ها چه سینه های رازداریند

بهتر از دفتر خاطرات قفل دار

سی پی یو ها چه خوب عشق را درک میکنند

چارچوب این نمایشگر مدرن

                                             جای امن عشقبازی من و تو اند

و رمها * فراموش میکنند اشکها و لبخندمان را ...

----------

صاحبان تکنولوژی و علوم نو و مافیای اقتصاد

دین گردن من و شمای عصر ترمه و طاقچه و آینه دارند

اجرشان با خدا

روزه و نمازشان قبول حق

پیتزایشان گرم 

                        شامپاینشان سرد !!!

جیبشان همیشه از دلار و از یورو گشاد باد

من درین قهقرای سادگی و نو شدن

شمع نذر سقاخانه میکنم

کاشکی

 برقهای خانمان

 که رفته است

زودتر قدم به چشم من نهد 

ورنه بوسه ای

که در حقیقت

(حال گرچه در مجازستان فانتزی)

همیشه مال توست

روی لبهام

              ...میماسد

----------

* (و ram ها نه ورمها !)

تا صاحبخانه نظر نیاندازد نظر نمیخواهم !!!


/ 2 نظر / 25 بازدید
احسان

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد: امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم e.m.j

غريبه

حالا صاحبخونه کيه؟